Afbeelding volgtAI-gegenereerde illustratieRoodkopvuurkever
Pyrochroa serraticornis
Familie: PyrochroidaeGeslacht: Pyrochroainheems Nederland
inheems Nederland
NSR v20260516 (Nederlands Soortenregister) · 100 % · 2026
🌿
11
Planten
bezocht
🔗
13
Interacties
gedocumenteerd
🌱
1
Waardplanten
bekend
Over deze soort
Pyrochroa serraticornis heeft felrode dekschilden en een rood halsschild. De volwassen kevers bezoeken bloeiwijzen van schermbloemigen en Lauchhederich. De larven leven onder de schors van dood loofhout, zoals de ratelpopulier (Populus tremula), waar zij zich voeden met andere insecten.
Ecologisch netwerk
Klikken benadrukt verbindingen · Nogmaals klikken opent de soortpagina
Netwerk wordt geladen...
Prooidier / VoedingPlantaardige voeding
Jaarcyclus
Voorjaaruitkomen van de kevers en bezoek aan bloemen zoals fluitenkruid of smalle weegbree. Zomer: paring en eiafzet in spleten van dood hout. Herfst: larven groeien onder de schors en voeden zich als roofdier. Winter: rustfase van de larven in dood hout.
Veiligheidsinstructie (optioneel)
De kever is onschadelijk voor mensen en huisdieren.
Merkmale
Körper
Lichaamslengte
1.2687 cm
Gewicht
0.04308 g
Wetenschappelijk profiel
Pyrochroa serraticornis behoort tot de familie van de vuurkevers (Pyrochroidae). De soort komt voor in bosranden, parken en tuinen met oude bomen. Een kenmerk zijn de gezaagde antennes, die bij mannetjes sterker ontwikkeld zijn. De larvale ontwikkeling vindt plaats in dood hout en duurt twee tot drie jaar, waarna de kevers in het voorjaar uitkomen.
Bezochte planten
10 planten worden door deze soort bezocht
Bronnen & dataherkomst
•Interaktionsdaten via GloBI (CC-BY 4.0)
•Neff et al. (2025) — Swiss Moth Traits, DOI: 10.5281/zenodo.14506883 (CC BY)
•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)
•Hagge et al. (2021) — Saproxylic Beetle Morphological Trait Database, Dryad, DOI: 10.5061/dryad.2fqz612p3 (CC0 1.0)
Alle gegevens zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →