Afbeelding volgtAI-gegenereerde illustratieDrepanocladus trifarius
Drepanocladus trifarius
FamilieGeslacht: Drepanocladusniet inheems Nederland
Over deze soort
Drepanocladus trifarius is herkenbaar aan de opvallende, drierijige bladstand. Dit mos groeit in opgaande, weinig vertakte stengels en vormt losse zoden in vochtige milieus. Als inheemse soort in Duitsland en Oostenrijk draagt het bij aan de stabilisatie van de waterhuishouding en het behoud van de lokale flora in gespecialiseerde habitats.
Zeldzame mosspecialist voor natuurlijke vochtbiotopen en moerasbedden.
Ecologische betekenis
Drepanocladus trifarius fungeert als vochtbuffer in het ecosysteem. Het biedt bescherming en een schuilplaats aan diverse micro-organismen nabij de bodem. In de natuur draagt dit mos bij aan veenvorming en koolstofopslag.
Jaarcyclus
Mrt-MeiBeste planttijd in het voorjaar
Jun-AugHoofdgroeifase bij constante vochtigheid
Sep-NovTweede plantfase in het najaar
Dec-FebWinterrust, de plant blijft vaak groen onder sneeuw
Veiligheidsinstructie
De plant is geclassificeerd als niet kindveilig. Direct contact of inname dient te worden voorkomen. Vanwege de karakteristieke mosvorm is verwarring met giftige vaatplanten onwaarschijnlijk.
Standplaats & kenmerken
Licht
—
Vochtigheid
—
Bodem
—
Bloeitijd
—
Verzorging & teelt
•
Kies een standplaats die permanent nat of zeer vochtig is; droogte wordt niet verdragen.
•
Een kalkhoudende ondergrond is ideaal, passend bij het natuurlijke habitat in kalkmoerassen.
•
De beste periode voor vestiging is van maart tot mei of in het najaar van september tot eind november, mits er geen bodemvorst is.
•
Zorg voor goed contact tussen het mos en het vochtige substraat.
•
Bemesting is niet nodig en kan schadelijk zijn.
•
Houd de standplaats vrij van afgevallen blad voor voldoende lichtinval.
•
Het mos vereist geen snoei en is onderhoudsarm, zolang de watervoorziening stabiel blijft.
Wetenschappelijk profiel
Drepanocladus trifarius behoort tot de familie Amblystegiaceae. De soort komt voor in kalkrijke laagvenen en slenken. De slanke stengels bereiken een lengte tot 10 centimeter. De eivormige bladeren liggen nauw tegen de stengel aan, wat de plant een glad, snoerachtig uiterlijk geeft. De soort is gebonden aan permanent verzadigde standplaatsen.
Bronnen & dataherkomst
•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)
Alle data zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →