Eristalis abusiva

Over deze soort

Je herkent de Eristalis abusiva aan haar gedrongen, bijachtige lichaamsbouw en de karakteristieke gele wigvormige vlekken op het donkere achterlijf. Een belangrijk onderscheidend kenmerk ten opzichte van haar verwanten is de naakte arista – de fijne borstel op de antennes. In je tuin voert ze vaak de typische stilhangende vlucht uit, waarbij ze als het ware in de lucht blijft vaststaan. Per jaar ontwikkelen zich twee tot drie generaties, waarbij de vrouwtjes hun eieren bij voorkeur afzetten bij voedselrijke kleine wateren of in vochtige compost. De larven worden vanwege hun lange adembuis 'rattenstaartlarven' genoemd; deze buis gebruiken ze als een snorkel om in zuurstofarm slib te overleven. Als volwassen dieren bezoeken ze in het voorjaar graag de dotterbloem (Caltha palustris) en in de hoogzomer het boerenwormkruid (Tanacetum vulgare) of de wilde peen (Daucus carota). De overwintering vindt meestal plaats in het larvestadium of als pop in de beschermende bodem of het slib. Je kunt deze soort ondersteunen door een ondiepe waterplaats met wat organisch materiaal aan de rand aan te leggen.