Afbeelding volgtAI-gegenereerde illustratie

Papaver orientale

FamilieGeslacht: Papaverniet inheems Nederland

Over deze soort

Papaver orientale kenmerkt zich door grote, schaalvormige bloemen met opvallende donkere vlekken aan de basis en stevige, borstelig behaarde stengels. Op een zonnige standplaats vormt de plant in de vroege zomer een opvallend element. Na de bloei trekt de plant zich volledig terug in de bodem, waardoor er een open plek in de border ontstaat. Bij een doordachte combinatie met andere planten is dit een langlevende vaste plant.

Inheemse bloeikracht uit Oostenrijk: een imposante pollenbron voor zonnige locaties.

Ecologische betekenis

In het inheemse verspreidingsgebied in Oostenrijk is Papaver orientale een belangrijk onderdeel van natuurlijke habitats. De plant fungeert als een waardevolle pollenbron voor insecten die op zoek zijn naar eiwitrijke voeding. De opvallende zaaddozen bieden na rijping een structuur die door kleine organismen als schuilplaats kan worden benut. Door het meerjarige karakter biedt de plant gedurende vele jaren een stabiel voedselaanbod tijdens de vroege zomermaanden.

Jaarcyclus

Mrt-aprUitloop van de behaarde bladeren

Apr-meiIdeale planttijd in het voorjaar

Mei-junHoofdbloei en pollenfase

JulBladeren vergelen, plant trekt zich terug in de bodem

Aug-sepZaadrijping in de zaaddozen

Okt-novPlanttijd in het najaar tot de eerste vorst

Dec-febWinterrust als wortel in de bodem

Veiligheidsinstructie

Papaver orientale is niet veilig voor kinderen. Alle plantendelen, en in het bijzonder het witte melksap, bevatten giftige alkaloïden. Contact kan leiden tot huidirritatie en consumptie kan ernstige vergiftigingsverschijnselen veroorzaken. De plant dient buiten het bereik van kleine kinderen te worden geplaatst.

Standplaats & kenmerken

Licht

—

Vochtigheid

—

Bodem

—

Bloeitijd

Jan – Jul

Groeivorm

Krautige Pflanze

Verhouting

Nicht verholzt

Bladtype

Breitblättrig

Planthoogte

0.4 m

Morfologische kenmerken: TRY ID3 (CC BY 3.0) & TRY ID81 (CC BY)

Verzorging & teelt

Papaver orientale vereist een volledig zonnige standplaats met een diepe, voedingsrijke bodem.

•

Bodem: Een goede waterafvoer is essentieel, aangezien stagnerend water rond de wortels kan leiden tot rotting van de penwortel.

•

Planttijd: De beste plantperiodes zijn het voorjaar (maart tot mei) of het najaar (september tot eind november), mits de bodem niet bevroren is.

•

Zomerrust: Na de bloei in juli vergelen de bladeren en sterven ze af; de plant gaat in een zomerrust en trekt zich volledig terug.

•

Onderhoud: Verwijder de verdroogde bladeren pas wanneer deze volledig bruin zijn, zodat de energie terug kan vloeien naar de wortel.

•

Vermeerdering: Vermeerdering vindt bij voorkeur plaats in het late najaar via wortelstekken.

•

Goede partner: Achillea millefolium deelt de voorkeur voor zon en kan met het dichte loof de gaten opvullen die Papaver orientale in de zomer achterlaat.

Wetenschappelijk profiel

Papaver orientale is een overblijvende, kruidachtige plant die inheems is in Oostenrijk. De soort geeft de voorkeur aan zonnige locaties met een goed doorlatende bodem en is dankzij de krachtige penwortel goed aangepast aan periodieke droogte. Een kenmerkende eigenschap is het witte melksap, een beschermende vloeistof die vrijkomt bij beschadiging van de behaarde stengels. De plant groeit in pollen en vormt in de loop der jaren imposante bestanden.

Bronnen & dataherkomst

•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)

•TRY Categorical Traits (ID3) — Kattge et al. (2012), DOI: 10.17871/TRY.3 (CC BY 3.0)

•TRY Global Spectrum (ID81) — Díaz et al. (2016/2021), DOI: 10.17871/TRY.81 (CC BY)

Alle data zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →