Afbeelding volgtAI-gegenereerde illustratiePolygonum minus
3
Soorten
interageren
3
Interacties
gedocumenteerd
Polygonum minus is herkenbaar aan de smalle, lancetvormige bladeren en de opvallend dunne, rechtopstaande bloeiaren in een bleekroze kleur. Deze soort gedijt op vochtige locaties en is een waardevolle toevoeging voor een natuurlijke tuin, aangezien de plant dient als voedselbron voor gespecialiseerde vlinders zoals Boloria frigga. De plant koloniseert bij voorkeur modderige oevers en draagt bij aan de ecologische diversiteit van een vijver.
Slanke oeverbewoner en belangrijke nectarplant voor zeldzame parelmoervlinders.
Klikken markeert verbindingen · Nogmaals klikken opent de soortpagina
Netwerk wordt geladen...
Polygonum minus is een belangrijke voedselbron voor gespecialiseerde vlinders. Met name Boloria frigga, Boloria alaskensis en Boloria angarensis gebruiken de bloemen als nectarplant. Door de symbiose met arbusculaire mycorrhizaschimmels bevordert de plant de bodemvitaliteit en het microbiële leven in de wortelzone. In het late najaar dienen de rijpende zaden als voedselbron voor diverse inheemse vogelsoorten.
Polygonum minus is niet veilig voor consumptie. Het consumeren van plantendelen kan leiden tot onverdraagzaamheid. Verwarring met giftige schermbloemigen op vochtige locaties is vanwege de eenvoudige, ongedeelde bladvorm en de knoopachtige stengelstructuur vrijwel uitgesloten.
Licht
—
Vochtigheid
—
Bodem
—
Bloeitijd
—
Bioregio
Continental
Groeivorm
Krautige Pflanze
Verhouting
Nicht verholzt
Bladtype
Breitblättrig
Morfologische kenmerken: TRY ID3 (CC BY 3.0) & TRY ID81 (CC BY)
Standplaats: Kies een zonnige tot halfschaduwrijke plek die permanent vochtig of nat blijft.
Bodem: Een modderige, voedselrijke bodem, zoals gebruikelijk in een vochtige oever, is ideaal.
Planttijd: Jonge planten kunnen van maart tot mei of in het najaar tussen september en november worden geplant, zolang de bodem open is.
Verzorging: De soort is onderhoudsarm, maar vereist constante vochtigheid; uitdroging van de wortelzone moet worden vermeden.
Vermeerdering: De plant verspreidt zich op geschikte locaties zelfstandig door zaad of kruipende stengels.
Snoei: Laat de verdroogde stengels gedurende de winter staan om insecten een schuilplaats te bieden.
Combinatie: Een geschikte partner is Myosotis scorpioides, aangezien beide soorten de voorkeur geven aan natte standplaatsen.
Polygonum minus behoort tot de familie Polygonaceae binnen de orde Caryophyllales. De soort is inheems en komt voor op modderige oevers, in sloten of op periodiek overstroomde terreinen. Kenmerkend zijn de knopen (nodien) aan de stengel, waaruit de verspreidstaande bladeren ontspringen. De plant vormt een symbiose met arbusculaire mycorrhizaschimmels, die voedingsstoffen uitwisselen voor koolhydraten.
3 soorten interageren met deze plant
•Middleton-Welling_2020
•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)
•TRY Categorical Traits (ID3) — Kattge et al. (2012), DOI: 10.17871/TRY.3 (CC BY 3.0)
•TRY Global Spectrum (ID81) — Díaz et al. (2016/2021), DOI: 10.17871/TRY.81 (CC BY)
Alle data zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →