Afbeelding volgtAI-gegenereerde illustratiePuccinellia distans
Puccinellia distans kenmerkt zich door losse, vaak roodachtig aangelopen pluimen en een fijne, bodemnabije groeiwijze. Als inheemse grassoort ondersteunt deze plant de regionale biodiversiteit op gespecialiseerde locaties. De soort koloniseert nissen die voor veel andere planten te zout of kalkrijk zijn en draagt bij aan de bodemecologie door symbiose met schimmels. Met zijn lichte zaden draagt de plant bij aan de natuurlijke dynamiek. Op locaties waar in de winter strooizout terechtkomt, is dit een robuuste keuze.
Fijne zoutspecialist: robuuste bodemkunstenaar voor zonnige kalkrijke standplaatsen.
Puccinellia distans is een specialist voor zoutgevoelige locaties. De zaden zijn met 0,1948 mg extreem licht, wat verspreiding door de wind mogelijk maakt. Door de bloeiperiode van juli tot oktober biedt het gras in het late seizoen structuur en bescherming voor bodembewonende organismen. Het bladoppervlak van 137,52 mm² draagt bij aan bodembeschaduwing in kleine nissen. Als kalkminnende soort bevordert de plant de floristische diversiteit in basenrijke tuinen.
Puccinellia distans wordt geclassificeerd als niet kinderveilig. Vanwege de vaak scherpe randen van grassen is toezicht bij contact met kinderen aanbevolen. Neem bij incidenten contact op met de lokale hulpdiensten.
Licht
Sonne
Vochtigheid
Frisch (Mäßig feucht)
Bodem
Mittelzehrer (Normaler Boden)
Bloeitijd
Jul – Okt
Bodemreactie
Basisch / Kalkhold
Bioregio
Continental
Groeivorm
Gras
Verhouting
Nicht verholzt
Bladtype
Breitblättrig
Planthoogte
0.188 m
Morfologische kenmerken: TRY ID3 (CC BY 3.0) & TRY ID81 (CC BY)
Kies een volledig zonnige standplaats (lichtwaarde 8) voor een optimale ontwikkeling van de bloeiwijzen.
De bodem dient vers (matig vochtig) te blijven, gezien de hoge vochtbehoefte (vochtwaarde 7).
Gebruik normale tuingrond; extra bemesting is doorgaans niet nodig.
Een kalkhoudende of basische bodem (reactiewaarde 7) sluit aan bij de natuurlijke behoeften.
De ideale planttijd is het voorjaar (maart-mei) of het najaar (september tot aan de vorst).
Houd bij de planning rekening met de planthoogte van 0,19 m.
Vermeerdering vindt plaats door zelfuitzaaiing via lichte zaden die door de wind worden verspreid.
Snoei is mogelijk in de late winter; laat de halmen echter staan voor de winterstructuur.
Puccinellia distans behoort tot de familie van de grassen (Poaceae). De soort is wijdverspreid in Duitsland, Oostenrijk en Zwitserland en wordt beschouwd als een archeofyt. Het natuurlijke habitat omvat zoute plekken in het binnenland en kalkrijke vochtige graslanden, al is de soort tegenwoordig vaak langs wegen te vinden. De plant bereikt een geringe planthoogte van 0,19 m en vormt in de bodem een verbinding met mycorrhizaschimmels voor een betere nutriëntenopname.
•FloraWeb / BfN
•EIVE 1.0 — Dengler et al. (2023), DOI: 10.3897/VCS.98324 (CC BY 4.0)
•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)
•TRY Categorical Traits (ID3) — Kattge et al. (2012), DOI: 10.17871/TRY.3 (CC BY 3.0)
•TRY Global Spectrum (ID81) — Díaz et al. (2016/2021), DOI: 10.17871/TRY.81 (CC BY)
•Govaerts R et al. (2025) — World Checklist of Vascular Plants (WCVP) v14. Royal Botanic Gardens, Kew. DOI: 10.34885/xs7h-ze42 (CC BY 4.0)
Alle data zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →