Afbeelding volgtAI-gegenereerde illustratieSalix rubra
Salix rubra is herkenbaar aan de lange, smalle bladeren en de vaak roodachtig getinte twijgen. Als inheemse houtige plant is deze soort aangepast aan lokale omgevingsfactoren. De plant vormt een ectomycorrhiza, een symbiose tussen schimmels en plantenwortels, wat bijdraagt aan de bodemvitaliteit. Salix rubra staat op de Rode Lijst als niet bedreigd (*). De soort gedijt goed op vochtige standplaatsen.
Bodemverstevigende inheemse soort voor vochtige tuingedeelten.
De ecologische waarde van Salix rubra ligt in haar functie als standoorttypische houtige plant voor vochtige tuingedeelten. Door de vorming van ectomycorrhiza verbetert de plant de nutriëntenopname en versterkt zij het schimmelnetwerk in de bodem. Als inheemse soort draagt zij bij aan de bodemstabiliteit op oevers en taluds. Het dichte bladerdek biedt beschutting aan de lokale fauna. Omdat de soort als niet bedreigd wordt beschouwd, draagt aanplant bij aan het behoud van de regionale genetische diversiteit.
Salix rubra is niet kindvriendelijk. Voorkom dat kinderen plantendelen in de mond nemen. Raadpleeg bij incidenten direct de relevante hulpdiensten.
Licht
—
Vochtigheid
—
Bodem
—
Bloeitijd
—
Kies een zonnige standplaats voor een optimale ontwikkeling.
De bodem dient constant vochtig te zijn; geef extra water tijdens droge zomers.
Planttijd: voorjaar (maart tot mei) of najaar (september tot november), mits de bodem vorstvrij is.
Houd een plantafstand van minimaal 2 tot 3 meter aan ten opzichte van gebouwen en andere houtige gewassen.
Een sterke snoei in de late winter (februari) bevordert de vorming van nieuwe, kleurrijke twijgen.
Maak de bodem voor het planten diepgaand los om de wortelvorming te vergemakkelijken.
Geschikte partner: Achillea ptarmica, die dezelfde bodemvochtigheid prefereert.
Salix rubra behoort tot de familie Salicaceae en is een natuurlijke hybride van Salix purpurea en Salix viminalis. De soort komt voor in uiterwaarden en langs rivieroevers. Botanisch kenmerkt de plant zich door de buigzame takken en de verspreide bladstand. Als archeofyt of inheemse soort is zij vast verankerd in de flora en geeft de voorkeur aan vochtige locaties.
•FloraWeb / BfN
•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)
Alle data zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →