Afbeelding volgtAI-gegenereerde illustratieScilla sardensis
Scilla sardensis
FamilieGeslacht: Blausterneniet inheems Nederland
Over deze soort
Scilla sardensis is herkenbaar aan de fel gentiaanblauwe, stervormige bloemen met een licht centrum. Als vroege voorjaarsbloeier bloeit deze soort vanaf maart. De plant is een neofyt en groeit uit tot dichte bloementapijten op halfschaduwrijke plekken.
Vroege kleur in de halfschaduw: felblauwe bloemen vanaf maart.
Ecologische betekenis
Met de bloei in maart en april biedt Scilla sardensis een vroege voedselbron voor insecten in een periode met een beperkt aanbod. De soort is als ongevaarlijk geclassificeerd op de Rode Lijst en dient als nectarplant en pollenbron voor algemene insecten.
Jaarcyclus
Maart-aprilbloeiperiode
April-meizaadrijping en afsterven van bladeren
Juni-augustuszomerrust in de bodem
September-novemberplanttijd voor bollen
December-februariwinterrust
Veiligheidsinstructie
Scilla sardensis is giftig. Alle plantendelen, en in het bijzonder de bollen, kunnen bij consumptie onwelzijn veroorzaken. Plaats de plant buiten het bereik van kleine kinderen en huisdieren.
Standplaats & kenmerken
Licht
Halbschatten
Vochtigheid
Frisch (Mäßig feucht)
Bodem
Mittelzehrer (Normaler Boden)
Bloeitijd
Mär – Apr
Bodemreactie
Basisch / Kalkhold
Bioregio
Continental
Groeivorm
Krautige Pflanze
Verhouting
Nicht verholzt
Bladtype
Breitblättrig
Planthoogte
0.25 m
Morfologische kenmerken: TRY ID3 (CC BY 3.0) & TRY ID81 (CC BY)
Verzorging & teelt
•
Standplaats: halfschaduw, bij voorkeur onder loofbomen.
•
Bodem: vers (matig vochtig) en gemiddeld voedingsrijk.
•
Planttijd: september tot eind november, in een open en vorstvrije bodem.
•
Plantdiepte: 5 tot 8 centimeter.
•
Bodemleven: de plant vormt een arbusculaire mycorrhiza (AM); een levende bodem is bevorderlijk.
•
Onderhoud: laat het loof na de bloei staan totdat het geel en droog is.
•
Vermeerdering: via zelfuitzaai of dochterbollen.
•
Combinatie: Anemone ranunculoides deelt dezelfde standplaats en bloeitijd.
Wetenschappelijk profiel
Scilla sardensis behoort tot de familie Hyacinthaceae. De soort is oorspronkelijk afkomstig uit West-Turkije en staat op de Rode Lijst als ongevaarlijk (*). De plant groeit vanuit kleine bollen en vormt trosvormige bloeiwijzen met talrijke kleine, rechtopstaande bloemen. De smalle, vlezige bladeren sterven kort na de bloei af, waarbij de energie wordt opgeslagen in de bol.
Bronnen & dataherkomst
•FloraWeb / BfN
•EIVE 1.0 — Dengler et al. (2023), DOI: 10.3897/VCS.98324 (CC BY 4.0)
•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)
•TRY Categorical Traits (ID3) — Kattge et al. (2012), DOI: 10.17871/TRY.3 (CC BY 3.0)
•TRY Global Spectrum (ID81) — Díaz et al. (2016/2021), DOI: 10.17871/TRY.81 (CC BY)
Alle data zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →