Afbeelding volgtAI-gegenereerde illustratieTaraxacum parnassicum
Taraxacum parnassicum
FamilieGeslacht: Taraxacuminheems Nederland
Over deze soort
Taraxacum parnassicum valt op door de sierlijke, goudgele bloemhoofdjes die vanaf april boven de diep ingesneden bladeren verschijnen. Als inheemse wilde plant draagt deze soort bij aan de biodiversiteit. De plant voorziet in een belangrijke voedselbehoefte in het vroege voorjaar en is door de aanpassing aan drogere standplaatsen geschikt voor natuurlijke tuinen.
Inheemse voorjaarsbloeier: goudgele bloemenpracht voor een gezond bodemleven.
Ecologische betekenis
Door de bloeiperiode in april en mei vormt Taraxacum parnassicum een energiebron voor vroege insecten. Als inheemse soort is de plant geïntegreerd in het lokale ecosysteem. De arbusculaire mycorrhiza verbetert de nutriëntenopname en bevordert de bodemgezondheid. De soort fungeert als pollenbron en nectarplant voor diverse wilde bijen, terwijl de zaden dienen als voedselbron voor vogels.
Jaarcyclus
Maart-meiPlanttijd in het voorjaar bij open bodem
April-meiHoofdbloei en nectarperiode
Juni-juliZaadrijping en verspreiding
September-novemberTweede plantfase
December-januariRustfase van het bladrozet
FebruariEerste groeiaanzet bij mild weer
Veiligheidsinstructie
De plant is niet kindvriendelijk. Het aanwezige witte melksap kan bij huidcontact irritaties veroorzaken of bij consumptie van grotere hoeveelheden leiden tot ongemak. Het is raadzaam om kinderen te instrueren de stengels niet te plukken of in de mond te steken.
Standplaats & kenmerken
Licht
—
Vochtigheid
—
Bodem
—
Bloeitijd
Apr – Mai
Bioregio
Mediterranean
Verzorging & teelt
•
Standplaats: Geeft de voorkeur aan een volledig zonnige plek, maar verdraagt ook lichte halfschaduw.
•
Bodem: Gedijt het best in doorlatende, schrale grond; wateroverlast moet worden vermeden.
•
Planttijd: De beste periodes zijn van maart tot mei of in het najaar van september tot eind november, mits de bodem niet bevroren is.
•
Waterbehoefte: Tijdens de groeifase regelmatig water geven; daarna is de plant door de diepe wortels zeer droogteresistent.
•
Bemesting: Een schrale bodem bevordert het wilde karakter; extra bemesting is doorgaans niet nodig.
•
Vermeerdering: De plant verspreidt zich vaak zelf via windbestuiving en zaadverspreiding.
•
Bijzonderheid: Door de vorming van arbusculaire mycorrhiza profiteert de plant van een ongestoord bodemleven zonder chemische toevoegingen.
•
Combinatieadvies: Een geschikte partner is Salvia pratensis, aangezien beide soorten de voorkeur geven aan zonnige, drogere standplaatsen.
Wetenschappelijk profiel
Taraxacum parnassicum is een vertegenwoordiger van de composietenfamilie (Asteraceae). De soort komt voor in Europa, met name in Oostenrijk en Spanje, en wordt geclassificeerd als inheems of archeofyt. De plant is verankerd met een penwortel en vormt een arbusculaire mycorrhiza (een symbiose met bodemschimmels). Op de Rode Lijst staat de soort als niet bedreigd. Morfologisch kenmerkt de plant zich door een bladrozet en alleenstaande, gele bloemhoofdjes.
Bronnen & dataherkomst
•FloraWeb / BfN
•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)
Alle data zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →