Afbeelding volgtAI-gegenereerde illustratieTaraxacum severum
Taraxacum severum vertoont de voor paardenbloemen kenmerkende felgele bloemhoofdjes. De soort staat in Duitsland op de Rode Lijst en bloeit in april en mei, wat een vroege voedselbron vormt voor bestuivers zoals wilde bijen. Als archeofyt maakt de soort deel uit van de flora.
Een zeldzame soort van de Rode Lijst: Taraxacum severum.
In april en mei fungeert Taraxacum severum als energiebron voor diverse bestuivers. Als lid van de Asteraceae biedt de plant een toegankelijk oppervlak voor insecten in het vroege voorjaar. De soort is van belang voor het behoud van genetische diversiteit en staat op de Rode Lijst. De symbiose met mycorrhizaschimmels draagt bij aan de vitaliteit van de bodemstructuur. De zaden die in het late voorjaar rijpen, dienen als voedselbron voor vogels.
Taraxacum severum is niet geschikt voor consumptie. Zoals veel soorten binnen dit geslacht bevat de plant wit melksap dat bij contact huidirritatie kan veroorzaken en bij inname van grotere hoeveelheden tot ongemak kan leiden. Het dragen van handschoenen tijdens het planten wordt aanbevolen; houd de plant buiten bereik van kleine kinderen.
Licht
—
Vochtigheid
—
Bodem
—
Bloeitijd
Apr – Mai
Bioregio
Mediterranean
Bladtype
Breitblättrig
Morfologische kenmerken: TRY ID3 (CC BY 3.0) & TRY ID81 (CC BY)
Kies een zonnige standplaats die voldoet aan de warmtebehoefte.
Planttijd in het voorjaar: maart tot mei.
Planttijd in het najaar: september tot november, zolang de bodem open is.
Gebruik een goed doorlatende bodem om wateroverlast bij de wortels te voorkomen.
Vanwege de vorming van mycorrhiza dient kunstmest te worden vermeden.
De soort gedijt het best op een plek met weinig concurrentie van sterk groeiende grassen.
Laat uitgebloeide bloemhoofdjes staan voor natuurlijke uitzaaiing.
Geschikte partner: Centaurea jacea, die vergelijkbare standplaatsen prefereert.
Taraxacum severum behoort tot de familie Asteraceae binnen de orde Asterales. De soort is inheems in regio's zoals Spanje en geeft in Centraal-Europa de voorkeur aan warme, droge standplaatsen. Een botanisch kenmerk is de arbusculaire mycorrhiza (AM), een symbiose tussen de wortels en bodemschimmels die de nutriëntenopname optimaliseert. De soort wordt geclassificeerd als inheems of archeofyt en wordt in grote delen van de regio als bedreigd beschouwd.
•FloraWeb / BfN
•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)
•TRY Categorical Traits (ID3) — Kattge et al. (2012), DOI: 10.17871/TRY.3 (CC BY 3.0)
•TRY Global Spectrum (ID81) — Díaz et al. (2016/2021), DOI: 10.17871/TRY.81 (CC BY)
Alle data zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →