
Salix rosmarinifolia
9
Soorten
interageren
10
Interacties
gedocumenteerd
2
Gastheerrelaties
Soorten
Salix rosmarinifolia is herkenbaar aan de smalle, naaldachtige bladeren met een zijdeachtig zilveren onderzijde, die sterk doen denken aan rozemarijn. Deze soort staat op de Rode Lijst en vormt een essentiële levensbron voor gespecialiseerde insecten zoals de Apatura metis en Nymphalis antiopa. Als inheemse soort van moerasgebieden in Centraal-Europa draagt deze plant bij aan het behoud van bedreigde flora in vochtige biotopen.
Rode-Lijst-soort: Een toevluchtsoord voor zeldzame vlinders.
Klikken markeert verbindingen · Nogmaals klikken opent de soortpagina
Ecologisch netwerk laden…
Deze plant bevordert nuttige insecten die plagen op natuurlijke wijze reguleren — aangetoond door interactiedata.
Databron: GloBI · GBIF-Traits · Biologische relaties (CC BY 4.0)
Deze wilg is een overlevingsstation voor diverse vlindersoorten, waaronder Nymphalis polychloros, Polygonia c-album en Apatura iris. De fijne vertakkingen worden vaak gebruikt door spinnen voor het bouwen van webben. Als Rode-Lijst-soort (categorie 3) fungeert de plant als een toevluchtsoord voor regionale biodiversiteit en biedt de dichte groeiwijze beschutting aan insecten.
Salix rosmarinifolia is niet geschikt voor consumptie. Zoals bij de meeste Salicaceae bevat de plant salicine, wat bij inname tot onverdraagzaamheid kan leiden. Vanwege de karakteristieke smalle, zilverachtige bladeren en de typische wilgenkenmerken is verwarring met giftige sierheesters onwaarschijnlijk.
Licht
—
Vochtigheid
—
Bodem
—
Bloeitijd
Apr – Mai
Bioregio
Continental
Groeivorm
Strauch
Verhouting
Verholzt
Bladtype
Breitblättrig
Bladfenologie
Laubabwerfend
Planthoogte
1.489 m
Morfologische kenmerken: TRY ID3 (CC BY 3.0) & TRY ID81 (CC BY)
Salix rosmarinifolia vereist een zonnige tot halfschaduwrijke standplaats die niet volledig uitdroogt.
Een plek aan een vochtige oever of in een vochtige laagte is ideaal, aangezien de plant goed gedijt in natte bodems.
De bodem dient bij voorkeur kalkarm en humeus te zijn.
De optimale planttijd is in het voorjaar van maart tot mei of in het najaar van september tot eind november, zolang de bodem bewerkbaar is.
Vanwege de trage groei is snoeien nauwelijks noodzakelijk; indien nodig kan de plant in de late winter licht worden uitgedund.
Vermeerdering vindt eenvoudig plaats via stekken die in het voorjaar direct in vochtige grond worden geplaatst.
Bemesting is niet nodig, aangezien de plant via arbusculaire mycorrhiza (AM) efficiënt in de eigen behoeften voorziet.
Geschikte partner: Lotus pedunculatus is een ideale begeleidende plant, aangezien beide soorten de voorkeur geven aan vochtige locaties.
Salix rosmarinifolia behoort tot de familie Salicaceae en de orde Malpighiales. Als inheemse soort in Centraal-Europa vestigt zij zich bij voorkeur in laagveengebieden en wisselnatte, schrale graslanden. De plant groeit laag en sparrig met roodbruine twijgen en bereikt doorgaans een hoogte van minder dan anderhalve meter. Een kenmerkende eigenschap is de symbiose met bodemschimmels, bekend als arbusculaire mycorrhiza (AM), die de nutriëntenopname ondersteunt.
1 video over Salix rosmarinifolia
7 soorten interageren met deze plant
2 soorten gebruiken deze plant als gastheer
•Interaktionsdaten via GloBI (CC-BY 4.0)
•Middleton-Welling_2020
•FloraWeb / BfN
•GBIF Backbone Taxonomy — GBIF Secretariat (2024), DOI: 10.15468/39omei (CC BY 4.0)
•TRY Categorical Traits (ID3) — Kattge et al. (2012), DOI: 10.17871/TRY.3 (CC BY 3.0)
•TRY Global Spectrum (ID81) — Díaz et al. (2016/2021), DOI: 10.17871/TRY.81 (CC BY)
•Govaerts R et al. (2025) — World Checklist of Vascular Plants (WCVP) v14. Royal Botanic Gardens, Kew. DOI: 10.34885/xs7h-ze42 (CC BY 4.0)
•Foto: © Adobe Stock / AdobeStock_636941825
Alle data zijn gelicentieerd onder CC BY 4.0, CC0 of compatibel. Naamsvermelding volgens licentievoorwaarden. Volledig bronnenoverzicht →